شنيع بود كه اگر جميع صحابه مرتكب آن مىشدند سواي عذاب اُخروى به عذاب دنيا نيز معذّب مىشدند . اما آنچه گفته : جناب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم أصلا كسى را در اين امر معاتب نفرمود ، ديگرى كه باشد كه طعن وتشنيع نمايد . پس خداى تعالى در قرآن ايشان را بر اين فعل عتاب فرموده وهجو شديد ايشان را نموده ، هرگاه آن عتاب خدا را رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به ايشان رسانيد همان عتاب رسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) است . اما آنچه گفته : صدور زلّت از صحابه وامتيان چه بعيد است جايى كه از أنبيا ورسل [ ( عليهم السلام ) ] زلاّت صادر شده ! پس أنبيا ورسل [ ( عليهم السلام ) ] گاهى گناه نكرده‌اند به خلاف اين فعل صحابه كه حرام بودن آن ثابت گشت ، پس قياس افعال أنبيا [ ( عليهم السلام ) ] بر فعل صحابه قياس مع الفارق است .